Schizofrenia

Schizofrenia jest chorobą społeczną. Co setny człowiek na nią choruje. Bardzo wiele osób zna ten termin jednak mało kto wie czym tak naprawdę jest schizofrenia. Choroba ta przysparza wielu problemów także psychiatrom ponieważ jest ona dość tajemnicza, posiada wiele objawów i symptomów. Psychiatrzy nazywają ją delficką wyrocznia psychiatrii.   
Wobec tego jak można zrozumieć czym jest schizofrenia i z czym się wiąże?

W jakim wieku atakuje schizofrenia?

Najczęściej dotyka ona osób pomiędzy piętnastym a trzydziestym rokiem życia. Jest to dość trudny okres życia dla człowieka, bowiem w tym czasie konfrontuje on swoje marzenia z rzeczywistością, dąży do sprawdzenia siebie, no i w tym okresie padają wszelkie młodzieńcze ideały. To wszystko nie pozostaje bez znaczenia dla występowania choroby.

Czy płeć ma znaczenie?

Płeć nie ma żadnego znaczenia. Częstość występowania schizofrenii jest taka sama u mężczyzn i u kobiet.

Czy choroba jest dziedziczna?

Trudno jest odpowiedzieć na to pytanie. Niektóre badania wykazały, że możliwe jest dziedziczenie predyspozycji do choroby, które mogą się przekształcić w chorobę dopiero w połączeniu ze środowiskowymi czynnikami środowiska.

Jak zaczyna się choroba?

Schizofrenia może zacząć się w dwojaki sposób: nagle lub powoli. Nagły początek od razu wskazuje na chorobę psychiczną. Jeżeli choroba rozwija się powoli zmian jest trudno dostrzegalna. Czasami w takich przypadkach epizody schizofreniczne mijają niezauważone. Trudno jest przy powolnym początku choroby postawić jednoznaczne rozpoznanie schizofrenii.

Czym objawia się schizofrenia?

Choroba ta nazywana jest chorobą królewską właśnie ze względu na bogactwo objawów. Trudno je tutaj wszystkie wymienić, ale postaram się przytoczyć te najważniejsze.

Jednym z głównych objawów schizofrenii są urojenia. Mają je niemal wszyscy chorzy na schizofrenię. Urojenia dotyczą osoby chorego. Chory ma wrażenie oddziaływania na niego jakiś sił zewnętrznych. Role jednak czasem się odwracają i wtedy to chory ma niezwykły wpływ na losy innych ludzi na ich psychikę czy ciało. Urojenia mogą również dotyczyć wyglądy osoby chorej np.: chory uważa, że ma za długi nos, albo nienaturalnie wielkie dłonie, których się wstydzi i z ich powodu unika kontaktów z innymi ludźmi.

Drugim objawem są omamy. Można je podzielić na słuchowe, i te występują najczęściej, wzrokowe, dotykowe, smakowe, węchowe. Chory słyszy głosy, innym razem potrawy dziwnie smakują stąd wnioskuje on, że ktoś chce go otruć.
Objawy katatoniczne dotyczą napędu i ruchu. Chory może być silnie pobudzony, biegać chaotycznie po pokoju, jego ruchy nie mają żadnego związku z konkretną sytuacją. Z drugiej strony może on zastygać w całkowitym odrętwieniu. Chorzy czasami zastygają np.: z ręką uniesioną do góry i mogą tak wytrzyma wiele godzin. W tym zahamowaniu ciało może się usztywniać bądź też pozostawać elastyczne, można mu nadać  jakąś pozycję .

Zaburzenia myślenia. Chory jest rozkojarzony, jego wypowiedzi są niespójne. Czasem następuje zahamowanie myślenia.

Chorych na schizofrenię cechuje również chłód emocjonalny, który jest dość dobrze wyczuwany przez otoczenie. Chory nie reaguje na wesołe wiadomości tak jakby nie docierały one do niego, smutne też nie wywołują na nim żadnego wrażenia.

Chorzy ograniczają do minimum kontakt z otoczeniem, wycofują się z życia społecznego.

Jak leczy się schizofrenię?

Leczenie schizofrenii podejmuje się na trzech płaszczyznach: biologicznej, psychologicznej i socjologicznej.

Na płaszczyźnie biologicznej oddziałuje się na organizm człowieka środkami farmakologicznymi. Są to leki przeciwpsychotyczne tzw. neuroleptyki. Hamują one urojenia, omamy, a odpowiednio dobrane mogą utrzymać chorobę w remisji przez długi czas.

Na płaszczyźnie psychologicznej stosuje się psychoterapie, która odwołuje się do myśli i uczuć chorego.

Na płaszczyźnie socjalnej próbuje się odbudować relacje chorego ze społeczeństwem. Relacje te są zwykle dość mocno zaburzone ponieważ sam chory obawia się kontaktu z ludźmi jak również otoczenie obawia się chorego. O ile w pierwszym przypadku można zniwelować lęk przed ludźmi o tyle w drugim  jest trudniej ponieważ praktycznie nie podejmuje się akcji uświadamiających na temat schizofrenii. Wokół tej choroby narosło wiele mitów i wciąż pozwala im się trwać.

Rokowanie.

W większości przypadków rokowanie jest bardzo dobre. Wprawdzie chorzy muszą przyjmować leki, ale mogą normalnie funkcjonować w społeczeństwie, zakładać rodziny i pracować. Są normalnymi, zwykłymi ludźmi i maja takie same prawa jak inni, niestety bardzo często się o tym zapomina.

Autor: Zuzanna

• Zwykłe
  2009-07-29 21:46
  "Chorzy ograniczają do maksimum kontakt z otoczeniem, wycofują się z życia społecznego." Chyba chodziło o minimum? Ogólnie to dobry art.